Urodził się ok. 560 r. w Nowej Kartaginie, w prowincji Murcji. Pochodził z rodziny, która dała Kościołowi czwórkę dzieci wyniesionych do chwały ołtarzy. Po śmierci rodziców wychowaniem Izydora zajął się najstarszy brat, św. Leonard, który był wówczas arcybiskupem w Sewilli. Przy jego boku Izydor miał okazję przypatrzeć się z bliska burzliwym wydarzeniom, jakie przeżywała wtedy Hiszpania. Po śmierci brata objął biskupstwo i podjął wysiłek odnowy Kościoła.
Zwołał i kierował synodami w Sewilli (619) i w Toledo (633), które m.in. ujednoliciły liturgię. Był fundatorem kościołów, klasztorów, szkół i bibliotek. Zabiegał o podniesienie poziomu intelektualnego i duchowego kleru. Zapamiętano go jako człowieka wyjątkowego miłosierdzia. Był znakomitym pisarzem i pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką. Zwalczał arianizm, pisał na temat prawd wiary i moralności, o dziejach Gotów i Wandali, którzy opanowali jego kraj. Zadziwia rozległością tematyki i podejmowanych problemów. Jego największym dziełem jest dwudziestotomowy Codex etimologiarum – pierwsza próba naukowej encyklopedii. Zmarł w 636 r., gdy miał 82 lata. Kanonizacja odbyła się w 1598 r. Papież Innocenty XIII ogłosił go w 1722 r. doktorem Kościoła. Jest patronem Hiszpanii.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
