Podczas prześladowań za cesarza Waleriana, przewidując swoją śmierć, rozdał biednym majątek kościelny. W kilka dni po męczeństwie papieża Sykstusa II, który zginął wraz z czterema diakonami, prefekt Rzymu zażądał od Wawrzyńca wydania skarbu kościelnego. Namiestnik rzymski liczył, że namową i kuszącymi obietnicami, a w razie potrzeby katuszami, wymusi na nim oddanie całego majątku kościelnego w jego ręce. Wawrzyniec miał wówczas poprosić o kilka dni, aby mógł zebrać “skarby Kościoła” i pokazać je namiestnikowi. Zgromadził ubogich i powiedział: „Oto są prawdziwe skarby Kościoła!” Według tradycji został umęczony na rozpalonej kracie w 258 r. Największy poeta pierwszych wieków chrześcijaństwa, Prudencjusz (+ 440) podaje, że bohaterska śmierć Wawrzyńca zadała cios bałwochwalstwu, które od tego czasu zaczęło chylić się ku upadkowi aż do ostatecznego zwycięstwa Chrystusowego Kościoła. Imię świętego wymienia się w Kanonie rzymskim. Był też w średniowieczu jednym z najbardziej popularnych świętych.
na podstawie: www.brewiarz.pl
