Długie miesiące rekonwalescencji były dla niego okresem łaski i gruntownej przemiany. Gdy wyzdrowiał zamieszkał najpierw w celi, a potem w grocie. Oddawał się modlitwie i rozważaniu Męki Pańskiej. W tym czasie doświadczał wielu pokus. W takich zmaganiach powstał szkic jego najważniejszego dzieła, jakim są Ćwiczenia duchowne. Formę ostateczną otrzymały one w 1540 roku. Były więc owocem 19 lat przemyśleń i kontemplacji. W 1523 r. udał się do Ziemi Świętej. Żył z użebranych pieniędzy i czynionych po drodze przysług. Chciał tam pozostać do końca życia, jednak w wyniku nalegań legata papieskiego wrócił do kraju. W drodze był dwukrotnie więziony pod zarzutem szpiegostwa. Powrócił do Barcelony, gdzie uczył się języka łacińskiego i studiował filozofię. Potem studiował w Alcala, Salamance i Paryżu. Tam 15 sierpnia 1534 roku wraz z sześcioma przyjaciółmi złożył śluby ubóstwa, czystości oraz wierności Kościołowi, a zwłaszcza Ojcu Świętemu. W ten sposób powstał nowy zakon, zwany Towarzystwem Jezusowym. Korzystając z zachęty papieża, wraz z towarzyszami przyjął święcenia kapłańskie (1536), oddał się posłudze chorych i nauczaniu prawd wiary wśród dzieci. W 1540 roku Rzym zatwierdził konstytucje nowego zakonu. W 1541 r. został przełożonym generalnym jezuitów. Przez ostatnich 16 lat życia był przykuty do swojego biurka i rzadko opuszczał progi domu generalnego swego zakonu, by być zawsze do dyspozycji duchowych synów. Samych jego listów zachowało się ok. 7 tysięcy. Nękany różnymi chorobami i dolegliwościami zmarł 31 lipca 1556 r. Beatyfikacji dokonał papież Paweł V w 1609 r., a kanonizacji – Grzegorz XV w 1623 r.
na podstawie: www.brewiarz.pl
