W młodości dbał aż do przesady o swój wygląd zewnętrzny, lubił grę w karty, tańce, imprezy artystyczne, wieczorki towarzyskie, polowania. W 1856 r. wstąpił do klasztoru pasjonistów. Ojciec początkowo był stanowczo przeciwny, by jego syn szedł do zakonu i to wówczas jednego z najsurowszych, ale Franciszkowi udało się przełamać opór ojca. Obrał sobie zakon, którego celem było pogłębianie w sobie i szerzenie wśród otoczenia nabożeństwa do męki Pańskiej i do Matki Bożej Bolesnej. Nabożeństwa te uświęciły go tak dalece, że po kilku latach wzniósł się na stopień heroiczny doskonałości chrześcijańskiej. Zmarł w 1862 r., mając 24 lata, nie doczekawszy święceń kapłańskich. Włosi nazywają go “świętym uśmiechu”. Papież św. Pius X ogłosił go w 1980 r. błogosławionym, a papież Benedykt XV wpisał go w 1920 r. do katalogu świętych.
na podstawie: www.brewiarz.pl
