Wyniosła z rodziny zamiłowanie do modlitwy i czystość obyczajów. Ciężka i bardzo bolesna choroba nauczyła ją jak próżne są dobra i ponęty świata. Ze względów dynastycznych kilkakrotnie proponowano jej małżeństwo, jednak odmawiała. Wybrała służbę Bogu, spełniając czyny pokutne i dzieła miłosierdzia. W 1255 roku założyła nową rodzinę zakonną (klarysek) w Longchamp koło Paryża. Siostry tegoż klasztoru obrały sobie za cel ćwiczenie się w cnocie pokory, by w ten sposób naśladować Najświętszą Maryję Pannę. W klasztorze spędziła ostatnie lata swego życia. Dwa lata przed śmiercią ciężko się rozchorowała. Znosiła to z heroiczną cierpliwością i poddaniem się woli Bożej. Zmarła w 1270 r. Na własną prośbę została pochowana w habicie zakonnym. Agnieszka d’Harcourt, dama nadworna Izabeli, autorka jej biografii, przytacza 40 wypadków cudownych uzdrowień za wstawiennictwem Izabeli. Po ich rozpatrzeniu papież Leon X wyniósł ją do godności ołtarzy i wpisał ją do katalogu błogosławionych.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
