Studiował w Rzymie, Kolonii i Paryżu, gdzie przyjął święcenia kapłańskie. Wykładał teologię na Sorbonie w Paryżu i na dworze papieskim Urbana IV. Był świetnym kaznodzieją, poetą, ale przede wszystkim wielkim myślicielem, człowiekiem niezwykłej wiedzy, którą umiał połączyć z niemniej wielką świętością. Powiedziano o nim, że „między uczonymi był największym świętym, a między świętymi największym uczonym”. W swej skromności kilkakrotnie odmawiał propozycji zostania biskupem. Stworzył zwarty system nauki filozoficznej i teologii katolickiej, zwany tomizmem. Wywarł głęboki wpływ na ukierunkowanie zachodniej myśli chrześcijańskiej. Jego spuścizna literacka jest olbrzymia. Zadziwia w nich uniwersalizm podejmowanych zagadnień i głębia ich wyjaśnień. Wyróżniał się umysłem nie tylko analitycznym, ale także syntetycznym. Do najważniejszych jego dzieł należą: Summa contra gentiles, czyli apologia wiary przeciwko poganom, Kwestie dysputowane, Komentarz do „Sentencji” Piotra Lombarda, Summa teologiczna (wydana po polsku przez Katolicki Ośrodek Wydawniczy Veritas w Londynie) i komentarze do niektórych ksiąg Pisma Świętego. Zadziwia w nich uniwersalizm podejmowanych zagadnień, głębia i prostota wyjaśnień, błyskotliwość myśli. Zmarł w 1274 r. Miał zaledwie 48 lat. Papież Jan XXII zaliczył go do grona świętych w 1323 r., a papież św. Pius V ogłosił go w 1567 r. piątym doktorem Kościoła zachodniego.
na podstawie: www.brewiarz.pl
