Studiował retorykę oraz prawo w Konstantynopolu i Atenach. Tu spotkał się ze św. Grzegorzem z Nazjanzu, z którym pozostał w dozgonnej przyjaźni. Przeżycia po śmierci brata bardzo wpłynęły na jego dalsze życie. W latach 357-359 odbył podróż po ośrodkach życia pustelniczego i mniszego na Wschodzie: Egipcie, Palestynie, Syrii i Mezopotamii. Po powrocie rozdał swój majątek ubogim, a sam podjął życie pustelnicze. Zaczęli wokół niego gromadzić się mnisi. W 360 roku wziął udział w synodzie, który odbył się w Konstantynopolu. W 364 r. został kapłanem, a w 372 r. arcybiskupem Cezarei Kapadockiej. Człowiek szerokiej wiedzy, znakomity mówca, pracowity i miłosierny. Bronił chrześcijaństwa przed arianami. Pozostawił bogatą spuściznę literacką. Poprzez swój „Asceticon” (reguła bazyliańska, która miała ogromne znaczenie dla rozwoju wspólnotowej formy życia zakonnego na Wschodzie) stał się ojcem i prawodawcą monastycyzmu wschodniego. Twórca liturgii wschodniej. Zmarł w 379 r. Jego relikwie znajdują się w Bruges (Belgia). W Kościele Wschodnim doznaje czci jako jeden z najbardziej popularnych świętych.
na podstawie: www.brewiarz.pl
