Gdy miała 15 lat została oddana do internatu augustianek. Jednak ciężka choroba zmusiła ją do powrotu do domu. Kiedy poczuła się lepiej, w 20. roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Zastała tam wielkie rozluźnienie. Siostry prowadziły życie na wzór wielkich pań i były dalekie od ducha Ewangelii. Powstała w niej myśl o reformie. W 1537 r. złożyła śluby zakonne, ale ponowiona choroba zmusiła ją do opuszczenia klasztoru. Powróciła po roku. Poznała w tym czasie znikomość świata i nauczyła się rozumieć cierpienia innych. Właśnie w długich godzinach samotności i cierpienia zaczęło się jej życie mistyczne i zjednoczenie z Bogiem. Utalentowana i wrażliwa odkrywa, że modlitwa jest tajemniczą bramą, przez którą wchodzi się do „twierdzy wewnętrznej”. Mistyczka i wizjonerka, a jednocześnie osoba o umysłowości wielce rzeczowej i praktycznej. W 1557 r. zrozumiała, że wolą Bożą jest nie tylko jej własne uświęcenie, ale także uświęcenie jej współsióstr. Mimo bardzo wielu przeciwności przeprowadziła reformę swojego zakonu, fundując 32 klasztory. W tym czasie dużo podróżowała, pertraktując z władzami duchownymi i świeckimi oraz wygłaszając konferencje o odnowie życia zakonnego. Z pomocą św. Jana od Krzyża przedsięwzięła również reformę karmelitów. Umiała łączyć kontemplację z aktywnością. W oparciu o swoje doświadczenia napisała dzieła, które są perłami literatury mistycznej. Za największe uważana jest „Twierdza wewnętrzna”. Do innych ważnych dzieł należą: „Życie”, „Sprawozdania duchowe”, „Droga doskonałości”, „Podniety miłości Bożej”, „Wołania duszy do Boga”, „Księga fundacji” i inne pomniejsze. Zostawiła po sobie także poezje i listy. Zmarła 4 października 1582 r. w wieku 67 lat. Została beatyfikowana w roku 1614 przez Pawła V, a kanonizował ją w 1622 roku Grzegorz XV. Teresa Wielka ma nie tylko wspaniałą kartę jako reformatorka Karmelu, ale też jako pisarz Kościoła, dlatego też Paweł VI ogłosił ją w 1970 r. doktorem Kościoła, nadając jej tytuł „doktora mistycznego”.
na podstawie: www.brewiarz.pl
