Nie trwał on jednak długo. W roku 1205 udał się ponownie na wojnę, prowadzoną między Fryderykiem II a papieżem. W Spoletto miał sen, w którym usłyszał wezwanie Boga. Powrócił do Asyżu. Oddał się modlitwie i pokucie. Pewnego dnia usłyszał głos: „Franciszku, napraw mój Kościół”. Wezwanie zrozumiał dosłownie, więc zabrał się do odbudowy zrujnowanej świątyni. Aby uzyskać potrzebne fundusze, wyniósł z domu kawał sukna. Ojciec zareagował na to wydziedziczeniem syna. Po decyzji ojca, zdjął z siebie ubranie, które kiedyś od niego dostał, i nagi złożył mu je u stóp, mówiąc: „Kiedy wyrzekł się mnie ziemski ojciec, mam prawo Ciebie, Boże, odtąd wyłącznie nazywać Ojcem”. Po tym wydarzeniu zajął się odnową zniszczonych wiekiem kościołów. W 1208 r. podczas czytania Ewangelii uderzyły go słowa: „Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski” (Mt 10, 10). Odnalazł swoją drogę życia. Zrozumiał, że chodziło o odnowę Kościoła targanego wewnętrznymi niepokojami i herezjami. Spisał swoje propozycje życia ubogiego według rad Ewangelii i w 1209 r. udał się do Rzymu. Papież Innocenty III zatwierdził jego regułę. Odtąd Franciszek i jego bracia nazywani byli braćmi mniejszymi. Wrócili do Asyżu i osiedli przy kościele Matki Bożej Anielskiej, który stał się kolebką Zakonu. Franciszkański ideał życia przyjmowały również kobiety. Powstał Zakon Ubogich Pań – klaryski.
Franciszek wędrował od miasta do miasta i głosił pokutę. Uczestniczył w Soborze Laterańskim IV. Z myślą o ewangelizacji pogan wybrał się na Wschód. W 1220 r. wrócił do Italii. Na Boże Narodzenie 1223 r. zainscenizował religijny mimodram. W żłobie, przy którym stał wół i osioł, położył na sianie małe dziecko, po czym odczytał fragment Ewangelii o narodzeniu Pana Jezusa i wygłosił homilię. Inscenizacją tego „żywego obrazu” nadał początek „żłobkom” i „jasełkom”. W 1224 r. objawił się Franciszkowi Chrystus i obdarzył go stygmatami. W ten sposób został on pierwszym w historii Kościoła stygmatykiem. Wywarł olbrzymi wpływ na życie duchowe i artystyczne średniowiecza. Najpopularniejszym jego tekstem jest „Pieśń słoneczna”. Pozostawił po sobie także „Napomnienia”, listy, teksty poetyckie i modlitewne. Trudy apostolstwa, surowa pokuta, długie nocne czuwania na modlitwie wyczerpały jego siły. Zmarł 3 października 1226 r. Miał 45 lat. W dwa lata później uroczyście kanonizował go Grzegorz IX.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
