Mąż jej był znanym rozpustnikiem i hulaką. Katarzyna przez kilka lat żyła w osamotnieniu, po czym podjęła życie towarzyskie, właściwe jej sferze. W 1473 r. doznała łaski nawrócenia i przemiany. Odtąd zaczęła życie pełne pokuty. Modlitwę połączyła z surowymi postami i pokutą. Prowadziła też działalność charytatywną posługując chorym. W 1490 r. objęła kierownictwo szpitala. Spowiednik pozwolił jej przyjmować codziennie Komunię świętą, co w owych czasach było zupełną nowością. Przez 23 lata Komunia święta była dla niej w pewnych okresach jedynym pokarmem. Miała częste wizje, dar uniesień i zachwytów. Do domu Katarzyny z czasem zaczęli przychodzić potrzebujący pomocy ludzie. Pod jej wpływ poddawali się nawet wybitni kapłani. Mistyczka była dla nich wyrazicielką woli Bożej. Swoimi modłami uprosiła także dla męża nawrócenie. Zaczął zmieniać swoje życie, aż w końcu wstąpił do III Zakonu św. Franciszka i wraz z Katarzyną opiekował się ubogimi w szpitalu miejskim oraz odwiedzał biedotę w ich domach. Pod koniec życia zaczęły Katarzynę trapić różne choroby, powstałe na skutek nadmiernych umartwień. Znosiła je z heroicznym poddaniem się woli Bożej. Katarzyna zostawiła szereg cennych pism. Do najważniejszych należy Traktat o czyśćcu, gdzie daje najwłaściwszą analizę mąk dusz czyśćcowych. Ona pierwsza określiła cierpienia dusz czyśćcowych jako mękę i żar miłości. Zmarła w 1510 r. Kult jej zatwierdził papież Klemens IX w roku 1675, a w 1737 r. potwierdził go uroczystą kanonizacją papież Klemens XII.
na podstawie: www.brewiarz.pl
