Stamtąd został wysłany do Indii, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie. Przez 40 lat podejmował niestrudzenie działalność apostolską wśród najbardziej nieszczęśliwych – niewolników afrykańskich – darmowej, najtańszej siły roboczej. Otrzymał miano „niewolnika niewolników”. Jako kapłan mógł służyć Murzynom wszechstronną pomocą duchową i materialną: starał się dla spragnionych o orzeźwiający napój, dla wygłodniałych o posiłek, dla nagich o jakiś ubiór, dla chorych o lekarstwa. Energicznie interweniował tak u osób prywatnych, jak i u władz, by ulżyć niedoli niewolników. Osobnym ślubem zobowiązał się im służyć. Jego bezgraniczne miłosierdzie otwierało mu ich serca. Miał pozyskać dla wiary i ochrzcić własnoręcznie kilkadziesiąt tysięcy Murzynów. Siły do tej trudnej posługi znajdował w rozważaniu Męki Pańskiej, w codziennej Mszy świętej i w serdecznym nabożeństwie do Matki Bożej. Zmarł w 1654 r. Beatyfikowany w 1851 r. przez Piusa IX, kanonizowany w 1888 r. przez Leona XIII.
na podstawie: www.brewiarz.pl
