Gdy miał 34 lata wstąpił do jezuitów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1567 roku. Pracował jako mistrz nowicjatu i ojciec duchowny młodych adeptów zakonu. Wolny czas poświęcał pracy kaznodziejskiej. W roku 1574 przełożeni wysłali go do miasta Lecce, gdzie pozostał do końca życia. Pracował tam jako rektor, kaznodzieja i spowiednik. Podbił serca mieszkańców niezwykłą gorliwością kapłańską na ambonie i w konfesjonale, ofiarną posługą najuboższym i osobistą ascezą życia. Oddziaływał moralnie nie tylko na miasto, ale i na całą okolicę. Wyróżniał się pokorą. Miał dar pozyskiwania sobie ludzi. Bóg obdarzył go także darem kontemplacji, ekstaz i proroctwa. Pod koniec życia bardzo cierpiał. Trzy lata przed śmiercią utracił wzrok. Zmarł w 1616 r. Do chwały błogosławionych wyniósł go w 1895 roku papież Leon XIII, a do chwały świętych papież Pius XII w 1947 roku.
na podstawie: www.brewiarz.pl
