Mając 27 lat otrzymuje sakrę biskupią w Rzymie z rąk papieża Grzegorza VII. Obejmuje biskupstwo w Grenoble, okazując się dojrzałym „tak w cnotach, jak i w sztuce rządzenia”. Pozyskuje zaufanie wiernych i miejscowego duchowieństwa. Wprowadza reformy i porządkuje życie w podległej mu diecezji. Za jego czasów rozkwita biskupie miasto. Popiera zakony; wśród nich szczególnie troskliwą opieką otoczył nowo powstały w jego diecezji zakon kartuzów założony przez św. Brunona. Św. Robertowi dopomagał w reformie benedyktynów i w założeniu nowej zakonnej rodziny, cystersów. Żył w wielkiej przyjaźni ze św. Bernardem z Clairvaux. Po 45 latach posługi pasterskiej, gdy miał 79 lat, realizuje pragnienie życia klasztornego i zostaje kartuzem w zakonie Chartreuse. Nie było mu jednak dane cieszyć się tam długim pobytem, gdyż zaledwie po kilku miesiącach – umiera. Chwały ołtarzy doczekał się już w dwa lata po śmierci, został kanonizowany przez papieża Innocentego II w roku 1134.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
