Podczas walk w czasie wojny z 1415 r. dostał się do niewoli. Przebywając w więzieniu nawrócił się i postanowił zmienić swoje życie. Po uwolnieniu wstąpił do franciszkanów obserwantów – bernardynów i podjął pracę wędrownego kaznodziei. Kazania głosił w wielu krajach, m.in. we Włoszech, Austrii, Francji, Niemczech, na pograniczu Czech i Moraw, na Węgrzech. W Polsce przebywał 8 miesięcy. Pozostawił tam po sobie dwa klasztory bernardynów: w Krakowie i w Warszawie. W krajach, w których przebywał organizował szpitale i inne dzieła miłosierdzia. Niebawem sława Jana dotarła do Rzymu. Odtąd papieże często korzystali z jego usług. Był mediatorem w sporze o tron neapolitański, w konflikcie między Mediolanem a Bazyleą oraz na Sycylii. Mianowany przez Piusa II legatem – wzywał do zjedoczenia sił chrześcijańskich przeciw inwazji muzułmańskiej na Europę. Przyczynił się do zwycięstwa nad Turkami w bitwie pod Belgradem (1456). Zmarł kilka miesięcy później w Ilok nad Dunajem. Nazwano go „apostołem zjednoczonej (po schizmie) Europy”. W swym aktywnym życiu poświęcał wiele czasu na modlitwę. Prowadził życie umartwione. Często pościł. Miał dar przepowiadania przyszłości. Zostawił po sobie kilkanaście drobnych pism ascetycznych i polemicznych, m.in.: O powadze papieża i soboru, Zwierciadło kleru, O pożądliwości, Zwierciadło sumienia. Najcenniejsze jednak są jego listy. Beatyfikowany w 1622 r., kanonizowany przez Aleksandra VII w 1690 r.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
