Nigdy nie uczęszczała do żadnej szkoły. Nie zaniedbując obowiązków domowych, codziennie uczestniczyła we Mszy świętej. W wieku dwudziestu lat poważnie zachorowała. Jej brat Paweł, który był proboszczem w Quinto, zaprosił ją do siebie. Tam podjęła działalność charytatywną. Paweł zorganizował szkołę dla ubogich dziewcząt, a kierownictwo tej szkoły powierzył siostrze. Przekazywała dziewczynkom wszystko, czego sama się wcześniej nauczyła, a przede wszystkim swoją miłość do Boga. Pierwsze członkinie swojego przyszłego zgromadzenia znalazła w parafii brata. Pragnęła połączyć aktywne apostolstwo z kontemplacją, którą nad wszystko ukochała. Po pokonaniu licznych przeszkód, doprowadziła do powstania zgromadzenia dorotanek (Kongregacja Sióstr św. Doroty). Jeszcze za jej życia siostry rozpoczęły pracę w Portugalii i Brazylii. W 1835 r., kiedy w północnych Włoszech wybuchła epidemia cholery, niosły pomoc ofiarom tej choroby. W 1876 r. zapadła na ciężką chorobę. Zmarła w 1882 r. Jej doczesne szczątki spoczywają w San Onofrio, rzymskim klasztorze dorotanek. Beatyfikacji dokonał papież Pius XI w 1930 r., a do grona świętych wprowadził ją św. Jan Paweł II w 1984 r.
na podstawie: www.brewiarz.pl
