Cieszył się wśród ludzi wielkim autorytetem i powszechnym szacunkiem. Był radcą, kantonalnym sędzią oraz deputowanym do federacji kantonów szwajcarskich. Pełnił też służbę wojskową w randze oficera. Po kampanii wojennej, za zezwoleniem małżonki, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Miał 50 lat. We śnie otrzymał napomnienie, że wolą Bożą jest, aby w rodzinnych stronach jako pustelnik zachęcał do bogobojnego życia swoich współziomków. Dlatego założył w pobliżu Flüe mały domek i kapliczkę, gdzie modlitwę łączył z uczynkami pokutnymi. Sława pustelnika zaczęła ściągać do niego ciekawych i pobożnych. Korzystał z każdej okazji, by mówić o Panu Bogu i o konieczności zbawienia swojej duszy. Był jednym z najwybitniejszych mistrzów medytacji u schyłku średniowiecza. Był mistykiem. Obdarowany został niezwykłymi charyzmatami – przez 19 lat jego pożywieniem była wyłącznie Eucharystia. Fakt ten został potwierdzony kanonicznym procesem. Uciekano się do niego we wszelkich potrzebach, radzono się w najtrudniejszych sprawach, proszono o modlitwy. Nawrócił wiele zbłąkanych dusz. Zmarł w 1487 r. Pan Bóg wsławił jego grób licznymi cudami. W 1501 r. powstał jego pierwszy żywot. W roku 1947 papież Pius XII dokonał jego kanonizacji, ogłaszając go równocześnie głównym patronem Szwajcarii.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
