Mając 8 lat straciła matkę. Potem na gruźlicę zachorował jej ukochany brat. Wkrótce nadeszła śmierć ojca oraz zupełny krach majątkowy. Musiała opuścić dom rodzinny i – na prośbę spowiednika – przyjęła ją do siebie pewna pobożna kobieta. W tym czasie zaczęły się też liczne choroby, które nie opuściły jej do końca życia: choroba nóg, gruźlica kręgosłupa, zapalenie nerek, paraliż, głuchota. Przeszła przez kilka operacji. Miała dar stygmatów, które odnawiały się w każdy piątek. Zmarła w Wielką Sobotę w 1903 r., mając zaledwie 25 lat. Na kilka lat przed śmiercią zapoznała się z zakonem pasjonistów, któremu założyciel, św. Paweł od Krzyża, wyznaczył jako pierwszy cel rozważanie męki Pana Jezusa i rozpowszechnianie tego nabożeństwa wśród wiernych Kościoła. Jej spowiednikami i kierownikami duchowymi byli pasjoniści. Na ręce jednego z nich złożyła także cztery śluby, właściwe zakonowi. Papież Pius XI zaliczył ją do chwały błogosławionych w 1933 r., a papież Pius XII w 1940 r. dokonał jej kanonizacji.
na podstawie: www.brewiarz.katolik.pl
